Poradniki Webomat

Formatowanie JSON polega na dodaniu wcięć i nowych wierszy bez zmiany wartości. Najpierw należy sprawdzić poprawność składni, a potem wybrać liczbę spacji.

Najczęstsze problemy to brak przecinka, dodatkowy przecinek, pojedyncze cudzysłowy oraz niezamknięta tablica albo obiekt. Walidator powinien wskazać miejsce błędu.

JSON ma bardziej restrykcyjną składnię: klucze i tekst wymagają podwójnych cudzysłowów, a komentarze i funkcje nie są dozwolone.

Minifikacja usuwa odstępy poza wartościami tekstowymi. Dane pozostają równoważne, ale stają się mniej czytelne dla człowieka.

Najłatwiej konwertuje się tablicę podobnych obiektów. Klucze zostają nagłówkami kolumn, a każdy obiekt staje się wierszem.

Pierwszy wiersz zwykle zawiera nazwy pól. Trzeba poprawnie wskazać separator i obsłużyć wartości zawierające przecinki w cudzysłowach.

JSON Schema opisuje typy, wymagane pola i ograniczenia danych. Poprawny JSON może nie spełniać reguł konkretnego schematu.

Elementy, atrybuty i tekst XML wymagają przyjęcia konwencji reprezentacji w JSON. Z tego powodu konwersja w obie strony nie zawsze jest bezstratna.

YAML jest czytelny, ale obsługuje więcej konstrukcji. Bezpieczny konwerter powinien blokować wykonywalne niestandardowe tagi.

Warto zachować jednakową liczbę pól, poprawnie cytować wartości z separatorem i zapisać plik w UTF-8.

Tekst należy najpierw zamienić na bajty UTF-8, a następnie zakodować. Sam Base64 nie jest szyfrowaniem.

Dekodowanie odtwarza pierwotne bajty. Jeśli nie reprezentują tekstu UTF-8, wynik należy zapisać jako plik.

Data URL zawiera typ MIME i zakodowaną zawartość. Taki zapis zwykle jest większy od oryginalnego pliku.

Pierwsza funkcja zachowuje strukturę całego adresu, druga służy do kodowania pojedynczego parametru.

Diff może porównywać wiersze, słowa albo znaki. Przed analizą można normalizować końce linii i końcowe spacje.

Warto sprawdzać wszystkie dopasowania, grupy i przypadki brzegowe. Kosztowny regex powinien działać z limitem czasu.

Niektóre zagnieżdżone kwantyfikatory powodują gwałtowny wzrost liczby prób dopasowania i mogą zablokować główny wątek.

UUID v4 powinien korzystać z kryptograficznie bezpiecznego źródła losowości i poprawnie ustawiać bity wersji oraz wariantu.

Token powinien korzystać z Web Crypto, mieć wystarczającą długość i nie być zapisywany w logach ani analityce.

Suma kontrolna pozwala porównać zawartość pliku. Zmiana choćby jednego bajtu powinna zmienić wynik.

Starsze algorytmy mają znane problemy z kolizjami i nie powinny zabezpieczać haseł ani podpisów.

Token składa się z nagłówka, payloadu i podpisu. Dwie pierwsze części są Base64 URL-safe i nie są szyfrowane.

Odczyt payloadu nie dowodzi, że token wystawił zaufany serwer. Do tego potrzebna jest weryfikacja podpisu właściwym kluczem.

Trzeba rozpoznać, czy wartość jest podana w sekundach czy milisekundach, a następnie wybrać strefę czasową.

Klasyczny cron systemowy opisuje minutę, godzinę, dzień miesiąca, miesiąc i dzień tygodnia. Inne systemy mogą mieć dodatkowe pole sekund.

Najważniejsze pola to źródło, medium i nazwa kampanii. Spójne nazewnictwo ułatwia analizę ruchu.

Każda strona powinna mieć unikalny title, opis i canonical. Meta keywords nie jest zalecanym elementem pozycjonowania.

Plik robots.txt steruje dostępem crawlerów, ale nie jest mechanizmem ochrony prywatnych danych.

Sitemap powinna zawierać kanoniczne adresy przeznaczone do indeksacji. Duże zestawy można dzielić i łączyć indeksem.

Trwałe przekierowanie powinno prowadzić bezpośrednio do docelowego URL i nie tworzyć pętli ani długich łańcuchów.

Błąd składni może spowodować odpowiedź 500. Przed zmianą trzeba wykonać kopię i wdrażać reguły etapami.

Nagłówki ograniczają interpretację treści, ujawnianie referrera i dostęp do funkcji urządzenia. Muszą być dopasowane do używanych usług.

Najbezpieczniej zacząć od raportowania, zebrać naruszenia, a następnie stopniowo ograniczać źródła skryptów i zasobów.

Treść narzędzi jest przetwarzana lokalnie. Dostawcy reklam mogą przetwarzać standardowe dane techniczne zgodnie z ustawieniami zgody.

MB opiera się na potęgach tysiąca, a MiB na potęgach 1024. Dlatego ta sama liczba bajtów daje inne wartości.